Wyprawa nad Kamienicę (7.06.2003) była nie tyle pod psem co z udziałem psa. Czarny, sympatyczny kundelek, przyłączył się do nas tuż po wejściu na stromą ścianę lasu; radośnie pomachał ogonkiem, poprosił o pogłaskanie i ruszył z nami pod górę. Doszliśmy z Wieśkiem do wniosku, że jest to grzybiarz, przebywający chwilowo w psiej postaci. Towarzyszył nam od początku do końca grzybobrania. Grzybów wprawdzie nie zbierał ale ciągle biegał dokoła starając się zrobić wrażenie, że nas pilnuje i chroni przed niebezpieczeństwami.

W lesie było ciepło i mokro jako że w piątek spadło nieco deszczu. Pierwszy etap marszu po stromym zboczu ( nachylenie około 45 stopni) przyniósł nam tylko dużo potu i wyraźny wzrost częstości uderzeń serca. Grzybów niestety nie było. Z konieczności starałem się Wieśka udobruchać ( obiecałem mu przecież pierwsze w tym roku prawdziwki) opowieściami o moich poprzednich sukcesach w lasach nad Kamienicą. Oddziaływanie terapeutyczne było tym bardziej konieczne, że nie zabrał ze sobą dostatecznej ilości “megabajtów” do aparatu fotograficznego a tu wokół wyrastały piękne białe storczyki o wspaniałym zapachu, mnóstwo dojrzałych poziomek i cała masa kwiecia górskiego.

W trakcie opowieści o czterdziestu... prawdziwkach, znalezionych pod lasem na wykoszonej łące, pojawił się wreszcie ten najbardziej upragniony ... pułkownik grzybów – prawdziwek. Z podłoża wystawał tylko kapelusz; widać było jeszcze ziemię wypchniętą przez owocnik na boki. Prawdziwek był piękny i zdrowy. Był zbyt świeży by zauważyły go ślimaki czy inni mieszkańcy lasu. Po zrobieniu stosownych fotografii poczuliśmy przyjemny dreszczyk emocji ...a więc już rosną...

Na drugiego prawdziwka nie trzeba było długo czekać. Wyrósł na brzegu przy leśnej drodze. Był już duży i z pewnością nie pojawił się po piątkowym deszczu lecz znacznie wcześniej.

Na kolejne prawdziwki trzeba było jednak poczekać nieco dłużej.
W międzyczasie Wiesiek zrobił sesję zdjęciową łuszczaka zmiennego, który w tym lesie występuje bardzo często i pojawia się już w maju. Spotkaliśmy praktycznie wszystkie stadia łuszczaka; od maleńkich aż do starych, podsuszonych egzemplarzy.

Powoli zaczęły się tez ukazywać pojedyncze kozaki. Były to wyłącznie szare odmiany ( babki). Pomimo naszych starań i krążenia wokół osik i grabów nie znaleźliśmy jednak ani kozaka czerwonego ani grabowego ( oba gatunki występowały tu dość często).

Po kolejnym znalezionym prawdziwku musiałem wysłuchać żalów Wieśka, który stwierdził, ze chodzę jak po znanym sklepie i wiem jaki towar leży na odpowiednich półkach. Tęsknił do swojego pierwszego prawdziwka. Wreszcie znalazł ale - o dziwo - nie wykazał przy tym odpowiedniego poziomu entuzjazmu. Nie krzyczał jak Teresa po znalezieniu pierwszego smardza, nie tłukł z radości rękami po ziemi tylko wycedził ze spokojem przez zęby:

• Tadeusz ? Ty go widziałeś, co ?

Użyłem odpowiedniej modulacji głosu ( czytelnicy “Diuny” Herberta wiedzą o co chodzi) aby go przekonać, że nie popełniłem żadnego oszustwa a grzyb został znaleziony prze niego całkiem samodzielnie.

Po prawdziwkach przyszła kolej na kurki. Jedno gniazdko maleńkich jeszcze grzybków wykluło się po deszczu z ziemi. Były to jedyne egzemplarze tego gatunku w lesie. Zwykle w czerwcu jest ich już dużo. Widać, że susza i wysokie temperatury zrobiły swoje.

Po krótkim posiłku, bez tradycyjnego ogniska (wszędzie wokół las) ale za to w towarzystwie psa – grzybiarza, ruszyliśmy w dół. Zejście

z piekielnie stromej góry zakończyło się sukcesem Wieśka, który upolował za jednym zamachem aż trzy prawdziwki. Tym razem nie byłem już podejrzany o matactwa grzybowe. Zbiorowe zdjęcie prawdziwków ma przekonać czytelników, że grzybów było więcej niż jeden. We trójkę zeszliśmy do samochodu. Pies, karmiony w lesie wiejską kiełbasą, wykazywał wyraźne zainteresowanie dalszym utrzymywaniem przyjaznych stosunków psioludzkich ( czekał na zaproszenie do samochodu). Doszliśmy jednak do wniosku, że wyrywanie zwierzęcia z jego naturalnego środowiska wiejskiego może być dla niego niekorzystne. Z żalem pożegnaliśmy sympatycznego czworonoga.

PS. Dowiedzieliśmy się od miejscowego rolnika, ze pies zwykle towarzyszy w lesie grzybiarzowi z Wieliczki, ma jednak pod lasem swój dom, nic mu nie brakuje

Autor tekstu: Tadeusz Ruchleiwcz
foto : Zenit